Endodoncja

Zajmuje się zapobieganiem, rozpoznaniem i leczeniem chorób miazgi i tkanek okołowierzchołkowych zębów.

Leczenie kanałowe daje szansę na utrzymanie zęba w jamie ustnej i pozwala uniknąć przykrych konsekwencji wynikających z jego usunięcia. Leczenie kanałowe, które daje bardzo wysoki odsetek powodzenia, jest działaniem na żywym organizmie i dlatego jego wynik nie jest do końca przewidywalny.
Najczęstszą przyczyną wykonania pierwotnego leczenia kanałowego jest zapalenie bądź zgorzel (rozkład gnilny) miazgi zęba (zaw. m.in. naczynia krwionośne i włókna nerwowe).
 

Powtórne leczenie jest konieczne w przypadku zęba, który został nieprawidłowo przeleczony kanałowo w przeszłości. Bakterie w systemie kanałów korzeniowych mogą doprowadzić do powstania procesów zapalnych tkanek otaczających ząb. Przez długie lata tego typu procesy zachodzą bez żadnych dolegliwości, ale mogą być przyczyną powstania i rozwoju choroby odogniskowej.

Zdarza się, że procesy zapalne tkanek otaczających zainfekowany ząb mogą ulec zaostrzeniu i wówczas powodują silne dolegliwości bólowe lub obrzęk. Leczenie kanałowe ma na celu eliminację przyczyny tych schorzeń, czyli drobnoustrojów z kanałów korzeniowych. Kanały korzeniowe należy dokładnie oczyścić, szczelnie wypełnić oraz zabezpieczyć szczelną odbudową w części koronowej.

Rezygnacja z leczenia kanałowego może prowadzić do utraty zęba,

uszkodzenia kości spowodowanego zmianami ropnymi powstającymi w okolicy nieleczonego zęba lub nawet infekcji obejmujących cały organizm pacjenta. Niewielki odsetek (około 5-10%) przeprowadzonych procedur endodontycznych kończy się niepowodzeniem, w związku z tym ząb wymaga ponownego leczenia kanałowego, leczenia chirurgicznego czy nawet usunięcia, co może spowodować dodatkowe koszty leczenia.

Podczas opracowywania i wypełniania kanałów korzeniowych, pomimo największej staranności operatora, może dojść do złamania i zablokowania narzędzia w kanale bez możliwości jego usunięcia lub do perforacji ściany kanału lub komory zęba. Zdarza się to bardzo rzadko, ale może to prowadzić do niepowodzenia leczenia oraz utraty zęba.
Ząb do leczenia kanałowego musi być odpowiednio przygotowany tzn. odbudowany, co generuje dodatkowe koszty. Podczas otwierania zęba, na którym jest korona protetyczna lub przy zakładaniu klamry koferdamu może dojść do uszkodzenia odbudowy protetycznej czy kompozytowej, konieczna wtedy jest ponowna odbudowa, co wiąże się z dodatkowymi kosztami.

Zakończone sukcesem leczenie kanałowe nie zabezpiecza zęba przed próchnicą ani złamaniem czy pęknięciem.

Z tego powodu na zakończenie leczenia kanałowego zaleca się wykonanie szczelnej odbudowy protetycznej np. wkładu koronowego, korony protetycznej czy endokorony itp.

Podczas leczenia istnieje potrzeba podawania leków (znieczulenie), środków przeciwbólowych czy antybiotyków, jest to obarczone ryzykiem i dlatego pacjent jest zobowiązany poinformować lekarza o swoim stanie zdrowia, przyjmowanych lekach oraz o wszystkich efektach ubocznych i uczuleniach obecnych, jak i tych z przeszłości. W trakcie leczenia mogą zaostrzyć lub wystąpić dolegliwości bólowe, obrzęk a nawet ropień, konieczna wtedy jest interwencja chirurgiczna i/lub antybiotykoterapia.

Pomimo wszelkiej staranności lekarza w trakcie leczenia może dojść do przedostania się niewielkich ilości płynów do płukania kanałów korzeniowych do tkanek okołowierzchołkowych, co skutkuje powstaniem przemijających dolegliwości bólowych, czasami niewielkim obrzękiem i wymaga wdrożenia dodatkowego postępowania. Podczas ostatecznego wypełniania kanałów do tkanek okołowierzchołkowych mogą przedostać się niewielkie ilości materiału uszczelniającego lub wypełniającego kanał, objawia się to niewielkim, dość szybko mijającym dyskomfortem lub bólem.

Leczenie zębów ze zmianami w tkankach okołowierzchołkowych jest obarczone dużo większym ryzykiem. Pomimo prawidłowo przeprowadzonego leczenia zmiany mogą nie wygoić się, należy wtedy usunąć chirurgicznie wierzchołek zęba, część zęba lub niestety cały ząb. Po zakończeniu leczenia ząb wymaga kontroli radiologicznej po sześciu miesiącach, a następnie raz na rok przez cztery lata.